5 Nisan 1950 günü Malatya İlinin Arapkir İlçesinin o zamanki adıyla Peküsü şimdiki adıyla Çaybaşı olan köyünde doğmuşum.O yıllarda doğan birinin günü gününe doğum tarihini bilmesi adeta mucize! Büyüklerimiz; bazı olayları baca davlumbazlarına yazarlar da çocukların doğumu sorulduğunda; armutlar çiçek açmıştı, birinci cemre düştüydü, çoban Musto’nun askerden gelişinin haftasıydı v.s derler. Rahmetli teyzemin öldüğü günü eniştem mezar taşına kazımasa  ve rahmetli annem ‘senin ağrılarını çekiyordum, bacımla helalleşmeye gidemedim, akşam öldü sen sabaha karşı doğdun’ demese ben de doğum tarihimi bilemeyecektim. Kimlikteki tarih ise 6.7.1953. Köyümüzde doğum tarihi bu olan en az 25 kişi var. Muhtarımız Hasan Hoca Arapkir’e kaç yılda bir gidiyor idiyse…. Zaten yaz koşullarında üç buçuk saatte gidilebilen bir şehre kaç yılda bir gidebilirdi ki adamcağız!

Öyle bir köy ki 12 veya 13 üncü yüz yılı yaşıyor sanki. ‘Şeher’ den gelen pamuğun ilkel koşullarda ipe dönüştürüldüğü, dokunduğu ve don-gömlek biçildiği, siyaha boyanarak şalvar-mintan biçildiği bir köy. Ayağımızda kışın yünden çorap ve çarık, yazın yalın ayak. Teknoloji harikası Soğuk lastiği olanlar da vardı. Ana gıdamız buğday hem ekmeğimiz hem yemeğimiz; sabah çorba, akşam pilav, yanına da ne konabilirse. Yoğurt, ayran pekmez, turşu, hali-vakti iyi olup ta güzden davar kesebilmişse belki pilavına et de katabilir. Yumurta ya misafire saklanır, yada iplik, iğne vs almak için çerçiye. İnsanlar canlanmak için dört gözle dutların değmesini beklerdi, ardından zerzavat; (domates. salatalık vs), meyveler; elma, armut hele de üzüm… Kış için de gene bunlardan yapılan reçel turşu gah vs, bunlar varsa orta halli bir ailesin. Zaten zengini ile yoksulu arasında fark yok gibiydi.

Benim gördüğüm 13 üncü yüzyıldan farklı tek şey amcamın askerden gelirken yürüttüğü üzerinde U:S harfleri olan kaşıktı. Bakırdan kap-kacak, demirden kazma, balta orak v.s Işığımız çıra, gemici feneri (iki evde Lüks vardı köy oda sırası kimde ise ona taşınırdı). Taşıma aracımız at veya eşek; gemi, teyyare, tren, kamyon da olduğunu askerden veya İstanbul’dan gelenler anlatırlardı ama ben on yaşıma kadar hiç görmedim. Sadece bir evde radyo vardı, görmedim ama o evin pencerelerinden Muazzez Türüng, Aliye Akkılıç veya Nezahat Bayram’ın sesi gelirdi.

Köye dışarıdan gelenlerden dikkatimizi çekenler çerçiler, askere gideceklerin künyesini okumaya gelen jandarmalar ve vergici tahsildarlardı. 10-11 yaşlarındayken bankacılar da gelirdi ama biz çocukları yaklaştırmazlardı. 1958 de komşu köye

okul için gittiğimizde bizden farklı olan bir de muallimi (öğretmen) gördüm. Baharda çamurdan, yazın yılan korkusundan, kışın soğuktan ve kurt korkusundan nasıl ve ne kadar süre gidebilirdik artık varın siz tahmin edin.

Büyükler arasında siyasi tartışmaları hatırlar gibiyim. Demir kıratlar-Halkçılar, sağır İsmetçiler-Kör Bayarcılar vs,  Köy çoğunlukla Halk Partili idi ama Babaannem de içinde olmak üzere Demokrat Partili olanlar da vardı. İhtilal olduğunda on yaşındaydım. Hayaller havada uçuşuyordu. Okul gelecekmiş, Arapkir’e yol yapılacakmış, banka borçları ertelenecekmiş, daha neler neler… Biz çocukları en çok ilgilendirense okuldu.

Ve duyduk ki okul açılacakmış. Yeni hükümet Lise mezunlarını askere göndermeyip öğretmen olarak köylere gönderecekmiş. Köylere ‘siz yer bulun yeter’ demişler. Okul için Baki amca evininin bir odasını verdi, Hüsne yenge İstanbul’da kaldığı için evini öğretmene verdi, diğer köylerden bir-iki ne verdilerse sıra topladık, kömüre yumurtayı vs katıp tahta boyadık, her ev bir eşek yükü odun getirdi ve 1960 -61 yılında köyde okulumuz oldu. Açılışta duvara Bayrak asıp  çat-pat istiklal  marşı söylediğimizde göz yaşını tutamayan büyüklerimiz vardı.

Okula başlayanların hepsi beşi bitirdiler. Bilhassa okula gidememiş ablalar ve anneler için akşam okulu da açıldı. Her akşam köy odasında Hz. Ali veya Hz. Hamza’dan  eski yazı kitaplar okunurdu, öğretmenle birlikte başka kitaplar da okunmaya başladı, köy odasının havası değişti. Öğretmenimiz Sami Lokmanhekim bizim için ağabey, anne-babalarımız için evlat gibiydi. Her gün birimiz misafir ettik, iki yıl boyunca çamaşırlarını annem yıkadı, çeşmeden suyunu ben taşıdım.

Sami Hoca anneme benim için ‘Fatma teyze senin oğlan okur, Hüseyin abiye söyle onu okutsun’ demiş.

Sevgili dostlar; bu söz üzerine köyden ayrılmam, İstanbul yolculuğum , orta okulu okumam, Askeri liseye gitmem ….  hepsi bir macera. Sonuçta 1973 yılında subay çıktım 1999 yılında emekli oldum. Ben 27 Mayısçıyım ama asker olduğum için değil, benim köyümü dünyaya açtığı için, köyümü orta çağdan üç ayda 1960 yılının Türkiye’sine taşıdığı için,  benim ve dönemimdekilerin şu andaki maddi ve manevi düzeylerine erişmelerine fırsat sağladığı için 27 Mayısçıyım. Halbuki 10 yaşım içinde Türkiye çağ atlamış, Marşal yardımları Türkiye’yi ihya etmiş ama benim köyümü gören bir devlet yetkilisi olmamış