arkadaşlarının merakını giderecek cevapları ardarda sıralamaya başlamıştır artık:

 - Arkadaşlar, bızi bu ''Estetik'' var ya, eşşek sudan gelinceye kader dövdi, bi tek bu F.Oto'ya nasihet etti. Durum da bundan ibarettır...

deyince bütün sınıf bir anda kahkakahayı koyverir...

4)Bitlisli şakacı ,fırlama gençlerin 1950 ve 1960' lı yıllarda daha sıklıkla olmak üzere kentte yarattıkları bir dolu ilginç, komik olayların içine düşen bazı orjinal tipteki insanlar onların ellerinden hemen hemen hiç kurtulamaz...   ''

''Kavurme'',''Tapleme'',''Yanyemiş'',''Deli Azo'','' Deli Mito'', ''Hamal'ın Adosi'',''Borbor Halo'','' Kakaz Behro'',''Topal Sıdo'',''Hırsız'ın Rıza'',''Dayi Taşi Nettın'' gibi tipleri bulup çıkarmaları ve eğlencelerine ortak etmeleri artık kaçınılmaz birer sonuç olacaktı...

Sıcak bir yaz akşamüstü sokak çocukları deli edecek potansiyel bir aday ararken öteden beri takip ettikleri kibirli ve havalı tapu dairesi memurlarından birini çarşıda bir köşeye sıkıştırırlar. Sözle epeyce taciz ettikleri bu adam artık sinir krizleri geçirmeye başlar.O esnada eşraftan  yerli  Bitlisli bir ağabeyimiz olaya el koymaya çalışır:

-İşahler adami delü ettız,bırahın getsın yav..

verilen cevap çok ilginç ve üzerinde epeyce düşünülmesi gereken evsaftadır...

-Emi, teyi (daha)  etmedoh, taze ( şimdi - yeni ) edecoh...

5-) Aynı minvalde söyleyeceklerimizi Bitlis doğumlu olsun veya olmasın yaşı 40 ve üstü olan Bitlisli hemşehrilerimizin tamamının bildiğini sanıyorum. Bitlis mizah söyleminin klasik tekerlemeleri arasında bir ''amentü'' olarak sayılan '' Dayi taşi nettın...'' cümlesiyle onun aktörleri ve doğuşu adına bir şeyler söylemek artık tarafımızdan bir görev haline gelmiştir...

1959 yılında Bitlis il özel idaresine yabancı bir memur atanır. Bekar olan bu memur 60 yaşlarındaki  emekli olan babası ve annesiyle birlikte Bitliste yaşamaya başlar. İnsan içine fazla çıkmayan bu memur babası amcamızın kentte kimseyle dialog kurmadığı gibi mağrur, kibirli hali eğlence arayan ve adına ''kızılordu'' denen Bitlisin işsiz, güçsüz ,aylak takımının da dikkatinden kaçmaz. Bu adama bir oyun edip bir şeyler sokuşturup,söyleyip yada ona bir kulp takabilmek için adeta fırsat kollarlar...

Bir sabah  yokuş aşağı çarşıya inmekte olan amcamız yol üzerinde önüne çıkan avuç içi kadar bir taşı alıp duvarın üzerine koyar ve yoluna devam eder,2-3 dakika sonra başka benzer bir taşı yine aynı şekilde alıp duvar kenarına koyan amcanın bu takıntılı halini keşfeden gençler aradıkları fırsatı artık kaçırmak ta istemezler. Sessizce onun yanına yaklaşıp, usulca:

-Dayi taşi nettın.?... diye sorarlar. 

-Oğlum taşı duvarın üstüne koydum..

-Peki öbır taşi nettın.?..

-Onu da  yolun kenarına koydum...

Başına üşüşen bir dolu çocuğun  ve gencin aynı takılı plak gibi arkası arkasına sordukları bu sorulara artık cevap veremez duruma gelir.Hızlı adımlarla oradan uzaklaşarak çarşıya iner. Çok geçmeden yemek yediği lokantanın hesap almaya gelen garsonu bile ona aynı soruyu sormaz mı.?..

 -  Dayi taşi nettın.?...

Orayı da terk eder,gittiği berberde,et aldığı kasapta,bakkal da esnaflar dahil hemen herkes dönüp dönüp aynı soruyu sormazlar mı:

-Dayi taşi nettın.?...

 -Kafayı üşütmek üzeredir.Hem bu olay bu kadar kısa sürede tüm Bitlislinin diline nasıl olurda düşer ki.?.. Amca kendini eve kapatır ve 2 gün sokağa çıkamaz.Başına gelen bu ilginç olay ve tek cümlelik bu kısa replik amcamızın Bitlis çarşısına  inişinde her yerde ve günün her anında tekrarlanıp durur.Bu zorluklar altında aile o kışı geçirmeye çalışır.Günlerden birgün evini tespit eden çocukların pencerenin altına gelip te kızdırmaya  devam etmeleri,epeyce canını sıkar ve sonun başlangıcı  olarak oğlunun  tayinini istemek zorunda kalır ve Bitlisten gitmeye artık ailece karar verirler...
Bir yıl sonra; yazın ortasında  İzmir seyahati yapan Bitlisli genç esnaflardan oluşan bir grup Konak meydanında ,saat kulesinin hemen altında gördükleri tombul adamı hemen tanıyıp birbirlerine göstererek bir yandan da onun yanına doğru iyice yaklaşırlar...

 -Merhaba ...

 -Merhaba efendim..

 -İmanen sıle,dayi taşi nettın.?..

deyiverince, adam şaşkınlığını bir anda bırakıp;

              - Ulan ...ına ..oduğumun piçleri beni burada da mı buldunuz?...

deyip bu gençleri metrelerce kovaladığını o grupta olan kişiler kahkahalarla gülerek rivayet ederler ...
              5-)Ailemize çok yakın hısmımız olan  Hacı Saime Hala 1968 yılında kızını ziyarete etmek için gelini ve torunuyla birlikte Bitlis'ten Ankaraya gider. Kızıyla hasret gideren halamızı gezdirmeye evvelemirde Anıtkabirden başlarlar. Bu ziyaret bittikten sonra Kızılay'da yenilen yemek ve  çarşıda yapılan alışveriş sonrası halamız sıkıştığını söyleyince hemen ona bir tuvalet aranır.Çok geçmeden  bulunan umumi tuvalete  halamız, kızı,gelini ve torunuyla birlikte girerler. Dışarı ilk çıkan ise sevgili halamızdır. Halamıza o an için  kendisine  gülümsemeyle bakıp ,eline kolonyayı döküveren kapıdaki görevlinin bu ilginç durumu  çok dikkat çekici gelir...

            -Buyur oğlım meni birine benzettın galiba!...

-Hayır teyzeciğim sadece ücreti ödemeden geçtinizde, o dikkatimi çekti...