kg.lık) ortaklaşa almayı teklif eder. Kafileye yeni katılan genç tüccar adayı çoktandır Nezir ağabeyi gözüne kestirmiştir. Şehirdeki ''Nezir Gencer Efsanesi''ni yok etme ve ünlü olma sevdasındadır. Fırsat şu an kendiliğinden doğmuştur.

Büyük bir cesaretle öne atılır...

- Nezır abe, bu peklavanın paresıni ortah verah,ama sendan yarışecoh...

- Nasıl istersen genç...deyip kabul eder ağabeyimiz...Zamana karşı yarışılacak,kaybeden tüm tepsinin parasını ödeyecektir. 5 dakika zaman tutulur.Nezir ağabey kendine has ifadeyle anlatmaya başlar:
        - Men bir hezz gettım , bir hezz geldım (yani tepsiyi bir uçtan bir uca gidip gelerek tam 2 sıra baklavayı yer.) Aynı zamanda vicdanlıdır,zira geridekilere kalmaz endişesiyle 4 dakika dolarken çatalı bırakır.İnsanların bir anda gözleri faltaşı gibi açılır,zira 20 büyük dilimi yemiş ve yutmuştur ağabeyimiz... Tekrar saat tutulur,genç titreyen elleriyle çatalı alır, hızlı hızlı işe koyulur ve 5 dakikada ancak 12 dilim yiyebilir...

- Afferin yigen,iyi yarıştın,ilk defa biri man bu kader yahleşti... diyerek yenilen genci teselli ederek sportmenlik dersi vermeyi de ihmal etmez '' Nezir Gencer '' ağabeyimiz...Ancak kafile Ankara'ya doğru geceyarısı trende fenalaşan bu genci yanına 2 refakatçı da vererek hastahaneye gönderirler. Hasta genç doktorların müdahaleleriyle kurtarılır,ama hayatının en önemli dersini de fazlasıyla almıştır...

4-)  1 Haziran 2008'de kaybettiğim rahmetli babam H.Fevzi Zülfikar 1982 yılının son baharında Kocamustafapaşa'daki mağazasını devrederek son ticari faaliyetini de sonlandırma kararı almıştı.Devredeceği yeni firmadan 3-4 ay izin isteyerek,gerekli son satışları ve tasfiyeyi de sağlıklı yapmak istiyordu.İşte bu hoş,ilginç,komik anılar bu dönemde oldukça yoğun yaşandı bu mekanda.Ayrıca bir yandan da mağazamızdaki son malların satışının zararına da olsa hızlandırılarak yapılması gerekiyordu, üstelik satışlar iyi gitmezse kalan bu son ürünler yok pahasına  partici veya pazarcılara verilecekti.Babamın bütün korkusu da  bu idi.Nezir ağabey bu dönem için,babama olan sevgi ve saygısı gereğince yardıma koşmuştu.Hergün dükkanda idi,birbirlerine yaptıkları müthiş şakaları,zeka yüklü esprilerle dolu dialogları başımızı adeta döndürmekteydi.Günler sonra yeni bir anlaşmaya vararak bu bila ücret çalışmanın mükafatı olarak Cumartesileri etli pide yapma ve yeme saati olarak belirlediler.Bu Nezir ağabeyin arayıpta bulamadığı ve çok ''arzuladığı'' bir durumdu,üstelik Hacı'dan bu izni koparmak da az iş değildi.

.Babam bu dönem de bazen  indirimdeki ürünlerin müşteriler tarafından tekraren  pazarlık edilmesinden dolayı onlara çok bozuluyor ve aksilik ediyordu.Babamın  namaza durduğu bir anı yakalayan Nezir ağabey, içeriye girmekte olan ve o gün 2-3 kez gelipte beğendiği etek döpiyesi kendi istediği fiata bir türlü alamayan hanıma  adeta fısıltıyla şöyle sesleniyordu:
        - Bacım pareyi çabuh çıhat ,ege Heci Fevzi namazi selamledise burdan eli boş gidersen ona göre ha ... kıs kıs gülmüştük ayrıca durum anlaşılmasın diye...Bir ara babamın da olduğu bir anda çok ucuza verdiği bir kazak için babam ona takılarak serzenişte bulunmuştu,ama Nezir ağabey bu,lafın altında hiç kalırmı:

- Heci allahaşkıne işimize karışme , hem o geçen senenin mali do,men bılerem,bırah te her görsün garibanlar...diyerek kestirip atar...Cumartesi günkü etli pide grubunun daimi kadrosu bu arada oluşmuştu.Babam,Nezir ağabey,Hacı Veysi Yıldırım,Nail Zülfikar,Hacı Cemil Sürmeli olmak üzere 5 kişiydiler.Yedek olarak rahmetli Celal Kakı , ben ve Remzi ağabey de  listeye dahil olduk. Anlaşmaya göre yarım kg. kıyma alınıyor 6 tane pide hazırlatılıyordu.  Nezir ağabey marifetiyle  tüm bu işler tezgahlanıyordu....Yapılan şifahi anlaşma gereği yaptırılan ve  sahibi oluşturulmayan bu son 6.pidenin yarısı eğer o anda misafir gelmezse Nezir ağabeye veriliyor,diğer yarısı da doymayanlar arasında paylaştırılıyordu. Nezir ağabeyin tüm korkusu yemeğe yeni ortaklar (yani  yeni misafirler ) gelmesiydi. Ama korktuğu başına gelecekti,zira bu pide muhabbeti ünlenip, çevrede duyulmaya başlayınca,olayı merak edipte gelen bir kaç kişi tüm dengeleri bozar... Nezir ağabey bu gelenlere isyan bayrağını açar

 ve sözünü de hiç sakınmaz.

        -Kardeşim bıze haber verın, bızi saketlemeyin, işimizide bozmeyın...der. Özellikle dükkana sıklıkla gelmeye başlayan Remzi ağabeye daha da çok kızar....
          Sonuçta ortamı ve bu muhabbeti çok seven ağabeyim daimi kadroya masrafları kendisine ait olmak üzere kabul edilir.Çünkü babam yarım kg. kıymanın dışına çıkmayacağını Nezir ağabeye adeta deklare etmiştir.Günlerden bir gün Nezir ağabey ile ağabeyim arasında şu ünlü ve ilginç konuşmalar geçer:
        - Nezır abe bu kıymeli pideye soğan,salçe,biber,mahdanoz koyah, hatta yumurte bile kırebiliriz,güzel olo,bele birez yavan dego?...

        - Remzi,sen hefteye gelme kardeşım teyi bureye...
        - Niye Nezır abe san bi kusur mu ettoh?...                                             
        - Hayır etmedın,men de iyi bılerem hoş olur. Mahdanoz,soğan,salçe,biber,yumurte deyip ege işi büyütırsen bu herıf (Babam) bızım işımızi bozer,inadıni de bi Bitlis bi de men çoh iyi bılerem,sesın kes otur oturdoğın yerde... diyerek ağabeyimi bir güzel kalaylar...
          O gün hepimizi gene bir gülme krizine sokmayı başarmıştı,güzel adam ''Hacı Nezir Gencer''