|
Yaklaşık olarak 15 yılı aşkın bir süredir kamuoyunu bilgilendirmeye yönelik, hiçbir menfaat ya da çıkar gözetmeksizin büyük bir özveri içerisinde
siz çok değerli okuyucularına hizmet sunan Ahlat Kültür Sanat ve Çevre Vakfı’nın yayın organı Ahlat Gazetesi’nin çıkarılmasında büyük emek, çaba, ve gayret sarfeden, kimi zaman Gazete’mizin editörlüğünü, kimi zaman yazarlığını, kimi zaman koordinatörlüğünü, kimi zaman en basit hizmetlerini gören, bunları yaparken idealist bakış açısının yanında hiç ama hiçbir talep ve isteği söz konusu olmayan özverili insan Mısra Selin NALBANTOĞLU artık aramızdan ayrılıyor. Bundan böyle bizimle olamayacak, yazılarını yazamayacak, Gazetemizin redaksiyonunu yapamayacak, objektif ve tarafsız, hatta acımasız eleştirilerini yapamayacak. Çünkü Mısra Selin NALBANTOĞLU, yaşamının bundan sonraki bölümünü Barış MORGÜL ile paylaşmaya karar verdi. Bu kararını saygıyla karşılıyor ve onlara en içten, en samimi, en duygusal yaklaşımımızla “mutluluk” diliyoruz…
Mutluluklarının ömür boyu sürmesini diliyoruz…
Bilindiği gibi, her yıl haziran ayının üçüncü pazar günü “Babalar Günü” olarak kutlanmaktadır. Mısra Selin NALBANTOĞLU’nun bundan yaklaşık olarak on yıl kadar önce Babalar Günü için yazmış olduğu ve Gazetemizde yayınlanmış olan Babalar Günü ile ilgili yazısına bir göz atalım sonra kaldığımız yerden devam ederiz…
“MISRALARDA BABALAR GÜNÜ
mazinin derinliklerinden bunu hatırlarım babama dair.
Ve daha sonraları niceleri, çocukken tırnaklarımı yerdim,
herkes eleştirirdi.
Ama ben bir tek babamın sözünü dinlerdim.
Menemenden nefret ederdim, babam yapınca onu da sever oldum.
Tıpkı ayağı suya değmeyen hindi yahnisi gibi.
Tavla oynamayı babamdan öğrendim, yenmeyi de…
Süslüyüm diye hep dalga geçer benimle.
Ama ben süslenmeyi de babamdan öğrendim.
Banyo yapmayı “o” sevdirdi,
iddiaya girmemeyi “o” öğretti, spora “o” yöneltti,
müzikten vazgeçmemeyi de, yüzmeyi de,
okuma alışkanlığını da “o”ndan öğrendim.
Bisiklette vazgeçilmez arkadaşım oldu,
ama birine çarptım diye demediğini bırakmadı.
kola içirip midemi büyüttü.
Sayesinde doyamaz oldum şimdi.
Araba konusunda beni eğitti,
muavinken pilot mertebesine getirdi.
Küçükken içine kapanık bir çocukmuşum,
babam beni öyle bir açtı ki, şimdi kendi bile susturamıyor.
Doğmadan önce pek istemiyormuş beni,
doğduktan sonra bir hafta isimsiz kalmışım,
bir hafta odasına kapanıp bana isim bulmuş.
Allah razı olsun…
Aslan babam bana mükemmel bir isim bulmuş.
Bana “nankör kedi” demeden söyleyeyim de…
Beni evin kedisi, köpeği, maymunu ve bilumum hayvanı yapıp sevmiş.
Hep bir ayı alacağını söyler…
Şimdilerde gerçek kimliğimi ortaya koydum “o”na…
Akşam gezintilerine kimse benimle gelmezken, babam beni hiç reddetmez.
Bazen sinirlenince gözü kimseyi görmez, işte o zaman biraz üzer…
Ama yine de beni çok sevdiğini bilirim.
O da bilir benim vazgeçemediğim,
siz diye hitap ettiğim tek arkadaşım olduğunu…
evdekilere dondurma alır, eve döndüğümüzde gene biz yeriz.
Şekerim düşer Hızır gibi yetişir,
Pazar günleri beni ekmek almaya gönderir,
döndüğümde harika bir Pazar kahvaltısı ile karşılar.
adlı kürdili hicazkar şarkıda, beni kırmayarak düet yapan yine babamdır.
Bizi “Hakiki Anadolu Ailesi” yapan,
“Aile bir bütündür” ilkesinden ayırmayan ,
Pazar günleri sivri bibersiz kahvaltı yapmayan,
banyoda iki saatten az kalmayan,
kocaman kulaçlarıyla harika yüzen,
en güvenli araba kullanan, en güzel kahve falı bakan,
muhteşem kültür ve sanat eserleri yaratan
benim babamdan başka kim olabilir ki?
şimdi “ben de babam kadar biliyorum” dönemindeyim.
Bunu inkar ettiğim söylenemez.
Birgün şuna inanacağımı da biliyorum,
“Babam her şeyin en doğrusunu biliyor”
yine babamla yine mutluyum.
Nice Babalar Günü’nde hep seninle pardon hep sizinle olmak
dileğiyle…
İşte on yıl önce yazılmış bir yazı, o günkü anlamı artık çok gerilerde kaldı. Bugün için çok daha farklı bir anlam içeriyor. Orada yazılanların çoğu bugün geçerli değil. Ancakbugün on yıl öncesinden daha etkileyici olduğu ortadadır. Hayatının bundan sonraki bölümünü temelini yeni attığı ailesi ile geçirecek. Her baba böylesine bir mutlu sonu yaşamak ister. Ama her çocuk duygularını böyle açıklamaz. Duyguları açıklamanın çeşitli yolları vardır kuşkusuz, en kalıcı olanı yazıya dökülenidir…
Mısra, kalemini çok iyi kullanan bir yazar, ancak bundan böyle Ahlat Gazetesi’nin yazı kadrosunda olmayacak, belki zaman zaman konuk yazar olarak yazılarını okuma fırsatı bulabiliriz diye umut ediyoruz… Ancak şunu çok iyi bilmekteyiz ki, o, yaşamının bundan sonraki bölümünü düzene koyduktan sonra iyi yetişmiş bir aydın Türk insanı olarak kalemini konuşturmaya devam edecektir…
Bu hoş yazınızı henüz görebilme şansına sahip oldum.Gururlanmadım desem yalan olur.Ne kadar hoş bir duygu ismime aynen sahip tatlı bir kızınızın olduğunu duymak.Ben bu güzel isimleri annem ve babama borçluyum.Onların sayesinde bugun yaşamaktan çok mutlu olduğum bir hayata sahibim.Umarım yavrunuz da sahip olduğum mutlulukların ötesinde çok güzel bir hayatı yaşar.Size ve eşinize çok teşekkür ediyorum ve sevgilerimi iletiyorum.Tüm mutluluklar sizinle olsun.
eşin fatih ile üniversiteden sınıf arkadaşıyız ve bana ilk olarak kızının ismini mısra selin koyduğunu söylediğinde çok şaşırmıştım.sonraları minik mısracığın fotoğraflarını yolladınız bana.allah bağışlasın çok tatlı.hala fotoğraflarını takip ediyorum.kardeşimle aynı isimde olması çok hoşuma gitti.umarım o da benim kardeşim gibi tatlı,sevecen şen şakrak olur.sevgilerimle.fatih'e selamlar
®© 1993-2008 Ahlat Gazetesi Ahlat Kültür Sanat ve Çevre Vakfı Yayın Organıdır.
AHLAT GAZETESİ’nde yayımlanan yazılardan imza sahipleri sorumludur. Her türlü yazı ve makalelerin her hakkı saklıdır. İzinsiz kısmen veya tümüyle yayınlanamaz. AHLAT GAZETESİ’nin Ahlat Kültür Sanat ve Çevre Vakfı dışında hiçbir kuruluşla doğrudan veya dolaylı herhangi bir bağlantısı yoktur.
iletişim : i_nalbantoglu@yahoo.com
