Türkan Saylan’ın efsane olan yaşam öyküsünü bilmeyen pek yok. Yurdumuzun dört bir yanında okuttuğu öğrencilerle, çağdaş eğitime yaptığı katkılarla, tüm insanları seven, kollayan anne sevecenliğiyle onu herkes tanıyor.  Kendini toplumun aydınlanmasına adayan bir insanın ömrünün de uzun olması beklenir. Ancak onun 17 yıldır kanserle savaşması, ne yazık ki bu ömrü kısalttı, böyle bir durumdayken evinin basılması, aranması, başka bir üzüntü ve mutsuzluk kaynağı oldu.

        Oysa mutlu olmak herkesin hakkıydı. Başkalarının mutluluğundan mutlu olan insanlarınsa daha çok hakkıydı. Türkan Saylan başkalarının mutlu olmasından mutlu olan bir kişiydi. Bu anlamda çok çok mutluydu, mutlu yaşadı. Kansere boş verdi. Hastalığının moralini bozmasına izin vermedi. Bir kemoterapi sonrası “Yıldız ‘da Sohbet” programında dünyaya meydan okuyan sohbetimizi anımsıyorum. Ne güzeldi.

       Üzerine kitaplar yazıldı. Bunlardan biri olan Güneş Umuttan Şimdi Doğar/Türkan Saylan Kitabı’na şair, yazar arkadaşım Mehmet Zaman Saçlıoğlu şöyle başlıyor: “Eski bir söylence, Tanrı’nın otuz altı iyi insanın yüzü suyu hürmetine dünyayı yok etmekten vazgeçtiğini anlatır.

         Bu bir masaldır ama, dünyanın yaşanabilir bir yer olmayı erdemler sayesinde sürdürdüğü gerçektir.

         Doğruluk, adalet, merhamet, iyilik, vefa, incelik, çalışkanlık, özveri gibi değerlerle karşılaştığımızda gözümüzün ışıyıp içimizin ısınması, unutmaya başladığımız insani özümüzle karşılaştığımızı fark etmemizden kaynaklanıyor olmasın sakın? Ya bu değerlerin hepsini birden bir insanda bulmak? İşte bu mucizedir ve bu yüzden de seyrek bulunan bu ür insanlardandır. Yalnızca söyledikleri ve yazdıkları değil, yaşamıyla da öğreten bir öğretim üyesi… ne güzel açmıştı umutlarını…”

           İşte onun tüm yaptığı çağdaş eylemleri ona onlarca ödül getirdi. Ancak içine sindiremeyenler, ona karşı çıktılar. Yaptığı işin kutsallığına leke sürmeye çalıştılar. Ama başaramadılar. Buna toplum izin vermedi, tepki gösterdi. Ne var ki, Türkan Saylan’ın yaşama sevincini erittiler… Yüreği buna dayanamadı… Pazartesi günü gün doğarken bir kez daha yeryüzüne ışığını verdi ve ardından bu dünyaya veda etti…

           Değer yargılarının altüst olduğu toplumumuzda tıpkı Saçlıoğlu’nun aktardığı masalda olduğu gibi, toplumumuz tümüyle yıkılmıyorsa, Türkan Saylan ve onun gibi, kendini topluma adayan insanların yüzü suyu hürmetine değil mi?

           Güle güle Türkan Saylan; dün sana binlerce el sallandı, bugün yine binlerce insan seni ve sevgini yüreğine gömdü.  Bundan sonra da bize bir şey olmazsa, bilin ki senin ve senin gibi düşünenlerin yüzü suyu hürmetinedir. Işıklar içinde uyu, sevgiyle harmanlanan sonsuz uykunda rahat et… Gözün arkada kalmasın, Kardelenler’in Cumhuriyet’e, Türkiye’ye bizlere emanet…