Sevgili okuyucularım,

       Yüce yaradan biz kullarını Ehsen-ül Halikin (yaratılanların en iyisi) Eşrefil Mahlukat (yaratılanların en şereflisi) olarak yaratmıştır.

       Ama ne yazık ki bunun yanında bir de egoizm gibi bir marazı da biz kullarına musallat etmiştir.

       Evet egoizm, bencillik, enaniyet.  Olsun bana olsun, benim olsun düşüncesi ile bu illet Dünya var olalı vardır. İlk insan olan Adem’in oğulları bu egoları yüzünden birbirlerini öldürmüştür. Bu illetin günümüzde de hızla yayılmakta olup çekilmez bir hal aldığını hep birlikte görüyoruz. Sosyal ve siyasal yaşamımızın her alanına girmiştir. Toplumun bütün katmanlarını kapsamı altına almış ve kavgaya dönüşmüştür. Kişileri aşmış artık kurumlar arası  kavgaya dönüşmüştür.

       Açıyoruz gazeteleri hep kavga, açıyoruz televizyonları hep kavga. Bize örnek olması gereken insanlara bakıyoruz uzlaşı kültürü yerine kavga kültürü sergilemeyi tercih ediyorlar. Öyle ki bazen izlerken dehşete düşüyoruz. Hiddetten yüzleri morarıyor, yüzleri kızarıyor, boyun damarları şişiyor, bağırırken açılan ağızlarda küçük dilleri görülüyor. Hayretler içinde izlerken dehşete düşüyor ve soruyoruz “bu kavga niye?”  cevabı hazır. Ego, menfaat, bencillik. Bu kavga ben-sen diye kişisel başladı, biz-siz  diye çoğullaştı, bizim mahalle-sizin mahalle, bizim parti-sizin parti diyerek uzadıkça uzadı, bakınız nerelere geldi. Hatırlıyorum gençliğimizde bizim mahalle diye-sizin mahalle diye, merkez mahalle diye daha sonra aşağı çarşı-yukarı çarşı diye sürdü gitti. Şimdi bakınız nerelere geldi, pala uzlaşı yok.

       Siyaset de böyle ticaret de böyle, günlük hayat da böyle. Bakınız lütfen; siyaset deyince akla ilk gelen idare tarzıdır. Mevcutların içinde en iyi idare tarzı demokratik idare tarzı olduğunu biliyoruz. Demokratik idare tarzı nedir? Hepimizin bildiği gibi insanların kendi yöneticilerini kendilerinin seçme hakkına sahip olmalarıdır. Peki bizde böyle mi? Seçilenleri biz mi seçiyoruz? Yoksa partilerin genel başkanları mı seçiyor? Milletvekillerini, belediye başkanlarını, il genel meclis üyelerini, il ve ilçe parti başkanlarını kim aday gösteriyor? Partilerin genel başkanları. Bunun adı demokrasi olur mu?

       Siyaset nedir? Sözlük anlamında ülkeye hizmet etmek sanatıdır. Değil mi? Peki bizde böyle mi? Bizde siyaset kendisine, kendi menfaatlerine hizmet etme sanatıdır. Öyle olduğu için de seçilen ülkeye değil kendisine hizmet etmek için, bir dahaki seçimi kazanabilmek için kendisine hizmet etmek sanatı oluyor. Allah için söyleyin öyle değil mi?

       Gelişmiş ülkelerde her mahalle kendisini temsil edecek kişiyi delege seçer. O kişi halkı adına ilçe temsilciliğini, ilçe temsilcileri il temsilcilerini, il temsilcileri genel merkez temsilcilerini, genel merkez genel başkanını seçer. Seçilen milletvekili yalnız seçmenlerin değil ülkenin milletvekili olur. Ülkeye hizmet eder. Yandaşına seçmenine değil.

       Ticarette ve günlük yaşamımızda da böyle. Tüccar rakibi tüccarı yok etmek için elinden geleni yapıyor hiç acımadan Sanayici sanayiciyle rekabet etmek değil, rakibini imha etmek istiyor adeta. Çiftçi çiftçinin, esnaf esnafın, komşu komşunun, bireyler birbirlerinin hakkına hukukuna saygı göstermiyor. Herkes kendi çıkarını, kendi menfaatini düşünüyor, kendi egosunu tatmin ediyor.

       Yazımın başında Adem’den bugüne kadar egoizm illeti var demiştim. Ama sevgili okuyucular bi illet gittikçe artarak günümüzde her kesimi etkisi altına aldı. Hiç kimse başkasına saygı, sevgi duymuyor. İnsanlar aynı mahallede olmalarına rağmen selamlaşmıyor, bayramlaşmıyor. Hatta aynı apartmanda oturanlar bile selamlaşmıyor, bayramlaşmıyor. Yani bu egoizm hastalığı toplumu hem gergin, hem küskün, hem dargın, hem kavgalı hale getirdi.

       Bizim kuşak daha iyiydi. Gittikçe yozlaştık, toplum dejenere oldu. Böyle değildik biz. Neden böyle olduk?...

       Allah sonumuzu hayır etsin diyelim. Başka bir şey gelmiyor elimizden çünkü. Bu karamsar tabloyu çizmek istemezdim ama gerçek bu sevgili okurlarım.

       Sevgi ve sağlıkla kalın…

                                              Mersin 21.02.2010