Ben Necat Ülgen, babam Ahlat’ın Tunus Mahallesinden Mozukoğlu merhum İbrahim Ağa’nın torunu Nezir Ülgen. Annem, Bitlis Saruhan Ailesinden Jandarma Başçavuş merhum Haydar Çavuş kızı Saadet (Saruhan) Ülgen. 1929 yılı bahar ayı (Annemin ifadesine göre) erikler çiçek açtığında Ahlat’ta dünyaya gelmişim. Babamın görev yeri olan Siirt’in Şirvan İlçesi İlkokulunun beşinci sınıfından 1940-1941 ders yılında mezun olmuş, aynı yılda babamın tayinini Ahlat’a aldırması sebebi ile Ahlat’a taşınmışız. Ancak Ahlat’ta ortaokul olmaması sebebi ile okuyamadım, mektepli olamadım. Belki alaylı olurum düşüncesi ile Ahlat Halkevi’nin müdavimlerinden oldum. İlçenin tek radyosunu dinlemiş, savaş yılları olduğundan hep ajans dinleyip, haftada bir gemi ile gelen postadan ulaşan gazeteleri okuyup halkevinin zengin kütüphanesinden faydalanmaya çalışarak genel kültürümü geliştirmeye çalışırken, bir taraftan da bir iş, bir meslek edinmek için uğraş verdim.

Marangozluk, demircilik, rençberlik gibi işlerle ilgilenirken Erkizan Mahallesinde teyzemin kocası Ağzıkara Ailesinden Derviş bir gün bana; “Yirmi lira para bul gel seninle bir iş yapalım.” dedi. Kendisinin iki eşeği vardı, bu işi biliyordu, aklıma yattı. Bizim de iki atımız vardı, birine babam biniyor, diğeri devamlı ahırda duruyordu. Hemen konuyu babama anlattım, bana yirmi lira vermesini söyledim, bunu kendisine iade edeceğimi ifade ettim. Zira yirmi lira o dönemde iyi para idi. Babam aylık 60 lira civarında maaş alıyordu. Ben bunu söyleyince babam gülümsedi ve “Oğlum o adam sahtekarın tekidir, benden 10-15 yıl önce 30 mecidiye para ödünç aldı, bir daha da vermedi, şimdi de seni mi buldu?” deyince çok yalvardım, babam dayanamadı bana yirmi lira verdi. Ertesi sabah hemen Derviş Enişteye gittim param ve atımla hazır olduğumu söyledim.

Hazırlandık, o iki eşeği ile ben de atıma binerek Tatvan’a doğru yola koyulduk. İlk gün Tatvan’ı geçtikten sonra Güzeldere’de akşam olduğundan bir köyde konaklamak zorunda idik.. Ancak savaş yılları olduğundan kıtlık vardı ekmek karne ile veriliyordu. Köylü de pek kimseyi misafir etmiyordu. Derviş enişte eşeğinden inip bana dedi ki; “Bak beni iyi dinle, şimdi şu yukarıdaki köye gideceğiz, ben ne dersem sen onu yap. Sen Şıh Selahattin’in oğlu olacaksın, onlar sürgündeler, senin de giyim kuşamın uygun tamam mı?” Ben itiraz ederek “Ama nasıl olur enişte?” deyince “Yoksa aç susuz  açıkta kalırız.” dedi ve mecburen ona itaat ettim. Enişte atımın yularından tutmuş olarak köye girdik, köylü başımıza toplandı.

Derviş enişte onlara bir şeyler deyince hemen etrafımı sarıp, attan indirerek beni içeri aldılar.

Altıma minderler, arkama yastıklar yerleştirip sıra ile elimi öpmeye başlardılar. Ben elimi çektim bu defa omzumu öpmeye başladılar, erkek, kadın, çoluk, çocuk herkes, şaşırmıştım. Derviş enişteye baktım bir kenarda olanları izliyordu.

Bana sorular soruyorlardı, ben de pek cevap vermeden geçiştirmeye çalışıyordum, açık vermekten koruyordum. Yemek getirdiler önüme, buğdaydan tandır ekmeği, kayganak ve yoğurt. Derviş’e bir parça darı ekmeği ile bir bardak ayran verdiler. Yerken yüzüme bakıyor ben de “kendi ettiğindir” der gibi ona bakıyordum.

O gece orada yattık, sabah erkenden kalkıp Hizan’a doğru yola koyulduk, ama ben çok tedirgin olmuştum. “Enişte bu yaptığımız düpedüz sahtekarlıktır, ya haberleri olursa ne olur?” dedimse de o aldırmadı. Artık olan olmuştu.

Biz yolumuza devam edip çok dar ve engebeli yollardan Nezere diye bir mıntıkada bir köyden ceviz alarak hayvanlara yükledik. Onları ta Iğdır’a götürüp buğday ile takas ettik, buğdayı Ahlat’a getirdik. Bin kilometreden fazla yol katetmiştik, 8 teneke buğdayla döndük. Buğdayın 4 tenekesini Derviş Enişte aldı, 4 tenekeyi de ben eve götürdüm. Babam getirdiğim 4 teneke buğdayı birer teneke olarak komşulara dağıttı. “Baba ne yapıyorsun? Yolda teneke başı 15 lira para verdiler, 60 lira eder diye vermedim. Bir aydır bunun arkasında geziyorum. Senin 20 liran da gitti.” dedimse de babam; “Oğlum komşular perişan, harmana şurda iki ay kaldı, borç verdim, harmanda alırız.” deyip kesti.

Bizim çerçilik işi de böylece bitti. O dönemde yeni yeni gelişmekte olan çok partili siyaset ilgimi çekmiş, aklım Demokrat Parti’ye kaydığından hep onunla ilgili basını takip ediyordum.

1946 yılı seçimleri gelip çattı. Mahallemizde annem, halam gibi yakın akrabalarımdan 5-10 kişiyi ikna etmiştim. Ancak babama söyleyemezdim. Çünkü o devlet memuru idi ve bu gibi faaliyetlerime izin vermezdi. Derken Tunus Mahallemize sandık kuruldu ve mahalleli sandık etrafında toplanmaya başladı.

Sandık Başkanı, bir azametle etrafta emirler veriyor tafrasından geçilmiyordu.

Sandığın etrafında iki de jandarma eri duruyordu ancak uygulama tamamen yasaya ters uygulanıyor açık oy gizli tasnif yapılıyordu. İtiraz edecek oldum Sandık Başkanı hiddetle ayağa kalkıp beni azarladığında yanından sarkan koca bir kılıç gözüme takıldı.

                                     devam edecek..