Atatürk’ten sonra, bu acı deneyimden ders almayan aşırı batılılaşma taklitçilik sevdalısı aymazlar,hep “Batı” dediler,yalnız onlara yaklaştılar.Ulusal kimliğimizi O dünyada eritmek istediler.Batıya yönelenler,dostluğun ve uygarlığın ve bilimin esas beşiği gerçek samimi dünyası Doğu(Şark) alemine hep arkalarını döndüler. Dostlarını ve düşmanlarını iyi tanımadılar. Aymazlığın cezası olarak günümüzde de devam eden Türk-Müslüman’a hakaretçi batı aleminden hiçbir  karşılık görmediler.Bu aymaz yaklaşımdan yararlanan batı olmuştu. Etnik kimlikleri harekete geçirerek Osmanlı devletini param parça ettiler.

        Dostluk,yardım ve güven gibi meziyet zaten batının doğasında yoktur.Batı taklitçisi günümüzde de olduğu gibi Doğu âlemini geri ve  hakir gördüler. “Avrupa “ deyip şimdiki AB tutkunları gibi bir daha Doğu’yu telaffuz etmediler.Onlara göre medeniyetin,ilerlemenin, refahın ve aydınlığın yolu  hep Avrupa’dan geçiyordu.Bu inançta olan aydın ve entellere göre  Doğu alemi “Çağın uygarlığının gerisinde  kalmış  köhne bir alemdi” Orjini o dünyada olan  bu insanlar,bilimin kaynağının  ve insani üstün değerlerin, uygarlığın beşiğinin burası olduğu gerçeğini unutmuşlardı.O yüzyıllarda temizliği ve yıkanmayı bilmeyen Avrupa,Ortaçağ  karanlığında uyurken, Bağdat’taki, insan çalar saat ile aydınlık günlere uyanıyordu.Harun Reşit’in kendilerine armağan olarak gönderdiği çalar saate ,hayretle ve hayranca bakmışlardı. Tıp, matematik.cebir ,astronomi gibi bilimlerde Doğu dünyası uygarlığın bilimin güneşi ile çoktan aydınlanmıştı.Ancak ne dersek diyelim gönlünü ve zevkini batıya vermiş entellere  bunları kabul ettiremiyoruz.Varsa yoksa hep Batı, ille de  Batı!

        İşte bu acı gerçekler karşısında,  bizi bilimin, uygarlığın ve insani değerlerin en cömert olduğu alemdeki,dostlarımızdan, soydaşlarımızdan,dindaşlarımızdan dışlamışlardı.Kendini entel aydın zannedenler, her ne kadar istemeseler de aidiyetleri fıtraten Doğu alemidir. Batı’nın şerri, doğunun hayrı vardır.Vefa ve gönül bağımız  ve ruhumuz yine Doğu alemindedir. Batı maddeci,materyalist pragmatist,sadece kendi çıkarını kollayan, kavmiyetçi,bağnaz dinci Hıristiyanlığın dogmasından, taassubundan ayrılmayan ümmetçi bir alemdir.Doğu ise, cömert,yardımseverlik, karagün dostluk ve yardımseverlik gibi insanî hasletleri ruhunda ve dünyasında yaşatan, soydaşlarına ya da dindaşlarına gönül bağı gönül bağı ruhunu yaşatan vefalı,   gerçek insanlık âlemidir.

            I.Cihan Savaşı sonucu Anadolu’yu istilacılardan kurtarmak için Atatürk’ün önderliğinde giriştiğimiz Kurtuluş mücadelesi devam ederken,  çok kötü şartlar altında olan bizlere yine bu soydaşlarımız veya dindaşlarımız yardım elini uzatıyordu.Kalpleri bizim için çarpıyor, Kurtuluşumuz için dualar ve niyazda bulunuyorlardı. Osmanlı Türkü’ne gönül vermişlerdi Anadolu Türkü’ne karşı engin sevgisi ve  gönül bağlı olan bu vefalı dostlarımız,milli mücadelede bize her türlü yardımı yapmak için ellerinden gelen azami gayreti esirgemiyorlardı. Topladıkları paraları Anadolu’ya gönderiyorlardı. Yardımda bulunacağı hiçbir şeyi yoksa çocuğunu satarak yardım etmek istiyorlardı.Bu konuda yaşanan gerçek bir olay,bu milletin ,bizlere ne kadar bağlı olduğunu,uğrumuzda her şeyini feda etmeye örnektir. Hintli Müslümanlar Anadolu’ya göndermek için yardım topladıklarında  kucağında bir çocuk olan kadın orada Türkiye için yardım toplama heyetine yaklaşır.Oradakilere şöyle seslenir:

           -Ben de yardım etmek istiyorum. der.

          -Yardım komitesi :

           -Ne kadar vereceksin? Dediklerinde kucağındaki çocuğunu uzatır.Oradaki yetkili :

           -Çocuğu ne yapalım?deyince kadın

           -Bu çocuğu  parasıyla ben de  yardım etmek istiyorum,deyince oradakilerde hayret uyandırır ;kendisine :

           - Çocuğunu verirsen sen çocuksuz nasıl yaşarsın? dediklerinde:

            -Osmanlı yaşamadıktan sonra ,ben çocuğu ne yapayım ?

diyerek, ısrarla çocuğu satmada kararlı olduğu gören bir zengin çocuğu alır, parasını kadına öder.Kadın bu parayı yardım komisyonuna verince çocuğu alan hamiyetperver adam ,çocuğu kadına geri verir.Bu örnek, göz yaşartıcı ve hayranlık uyandıran eşine rastlanmayan Türk-Müslüman dünyasına karşı eşine rastlanmayacak,bir gönül bağının bizlere ne kadar yakın,dost olduklarının  eşsiz bir örneğidir.Dar günümüzün dostlarını her zaman hatırlamamızda,onlara vefa borcumuzun olmasında unutulmayacak her türlü takdirin üstünde tarihi bir insanlık olayıdır. 

        Türkiye ile iyi ilişkiler içinde olmuş Pakistanlılar ve Hint Müslümanları, M..Kemal Atatürk’ün önderliğindeki Kurtuluş Savaşına en büyük desteği verdiler.Zaferden sonra da Cumhuriyetimizin gelişmesini diliyorlar,Atatürk’ün giriştiği hamleleri takdirle karşılıyorlardı. Kurtuluş Zaferimizi ve Cumhuriyeti gönülden alkışlıyorlar,Türkün zaferini sevinçlerle, ülkelerinde törenler yaparak kutluyorlardı. Atatürk’ü tebrike yine onlar geliyordu. Afganistan Devlet Başkanı Emanullah Han,Atatürk’ü ilk ziyaret edip kutlayan  dost bir devlet adamıydı.

                                                      devam edecek…