“Şiir; ekmek gibi, su gibi, hava gibi azizdir” diyen şairimiz, şiirlerinde genellikle; aşk, tabiat, gurbet, gece, yolculuk, özlem, dostluk,  umut, yalnızlık, insan, hayat, ölüm, tarih ve kültür gibi bir çok değeri işlemiştir. Türk edebiyatının ünlü şairlerinden merhum Ahmet Muhip Dıranas’a ithaf ettiği Fahriye Abla naziresi kadar da İbrahim Kocabay; Gıyasettin Subay, Hünkar Dağlı, Mustafa Erol, İhsan Keskin  Burhanettin Akdağ, Ergun Aytaç, İlhan Çolakoğlu, İbrahim Güler, Dr. İrfan Yılmaz, Ahmet Uğur’a ithaf ettiği şiirleri dikkat çekmektedir. Bunların yanı sıra -Kızım Yasemin’e- dediği bir dörtlükle, öğrencilerine, öğretmelere, annesi ve babasına yazdığı şiirler de gerek işlenen tema ve içerek gerekse şekil olarak dikkat çeken şiirler olarak görülmektedir. Tabi ki şairimizin bir çok şiirini sanal varlığa ve içindeki güzel ruh dünyasına yazdığı kadar, çevre dost ve ailesine de yazdığı bir gerçektir.

Anılardan bir demet çiçekle, / Bir gece yarısı döneceğim. / Ankara Garı’nda beni bekle.

diyen şairimiz şiirlerde bir tek kalıba bağlı kalmaksızın bir çok kalıbı uygulamış. On sekizince sayfadaki Baba şiirinin güzelliği karşısında defalarca soluksuz okumaktan alamadım kendimi.

Bayrama gider gibi elimden tutuversen, /Bir elini omzuma hafifçe atıversen, /Şu çocuksu gönlümü biraz avutuversen. / Veda edip özleme kedere ıstıraba, / .Çocukluk düşlerime alıp götürsen baba.

Açık söylemek gerekirse aslında hocamın şiirlerini değerlendirme ve eleştirme ehliyetini kendimde görmediğimi belirtmek isterim. Şiire tat veren, uyak ve redifler, bir çok şiirde tekrara düşünce şiiri ve ritmi bozarken, bu şiirde, değişmeyen redifler bu şiirdeki işlenme ustalığına yenik düşerek ayrı bir tat ayrı bir anlam katmış adeta.Redifler şiiri bütünleyerek tek bent gibi sarmış ve bir soluk yapmış.

NEHİR KIYISI DÜŞLERİ      I.

Sesini duydum sanki gönülden bir sırdaşın,

Uzandım kıyısına beni çağırdı nehir.

Yüreğimde üşürken beyaz elleri kışın,

Billur bir hayal gibi uzakta kaldı şehir.

Vurgun yemiş aşıklar gibi perişan sefil

Bir yıldız kayıverdi gözlerimin ucundan.

Gamlı bir rüzgar esti uzaktan efil efil,

Bir çığ düştü usulca dağların sorgucundan.

Nihavent bir şarkının kapıldım ezgisine,

Azadelere mahsus düşler içre yürüdüm.

Kulak verdim uzaktan bir çobanın sesine,

Dedim ki, ben eskiden çobanlar gibi hürdüm.

Biraz da kitaba adını veren şiirden bahsetmek isterim elbette. Öncelikle şu husus bilinmeli ki, şiir sanatında sözcükler ve cümleler kadar, sözcük ve hece vurguları da çok önemlidir. Üstadın bir Yeşilırmak tutkunu olduğu bir gerçektir, bunu yakinen biliyorum.Zaten kendisi bir çok sanal platformda yayımladığı şiirlerinde çoğu kez “yeşilırmak şairi” rumuzunu kullanmaktadır. İşte şiiri dikkatlice incelediğimizde şairin belli belirsiz bir zamanda ki, şiirden anladığımız kadarıyla bu mevsim kış olmalı. İçindeki duygusal coşkun kişilikle  başbaşa kaldığı bir anda tabiatın safi güzelliğini yaşadığı anlaşılıyor Nehir Kıyısı Düşleri şiirinde. Ancak tekrar tekrar okuduğum bu güzel ve anlamlı şiirde özellikle;

Kulak verdim uzaktan bir çobanın sesine,

 Dedim ki, ben eskiden çobanlar gibi hürdüm.

dizelerine takılıp kalıyorum nedense! “Kulak verdim uzaktan bir çobanın sesine, / Dedim ki, ben eskiden çobanlar gibi hürdüm” dizeleri gece boyunca  dilime takılıp kaldığı gibi zihnimi epeyce meşgul ediyor. Aynada kendime bakıyorum. Benim gibi alt kademe statüde bir kamu görevlisinin belki hiç terfi edemeyeceği bir yönetim makamında bulunan şair, neden eskiden çobanlar kadar hür olduğunu söylesin ki?.Bu soru iyice zihnimi meşgul etmeye devam ediyor. Elbette kelime, cümle ve duygunun altını ayrı ayrı eşeleyip değişik yorumlar elde etmek mümkündür. Üstat, sadece sanat çalışmalarıyla değil iş hayatında da başarılarıyla kendisinden sıkça söz edilen bir yönetici olmayı başarmıştır. Özellikle eğitim yöneticisi olarak görev yaptığı yerlerde değişimciliği ve başarılı çalışmalarıyla öne çıktığı, çevresinde ve mahiyetindekiler tarafından örnek alınan saygı duyulan  birisi olduğunu biliyorum. Ancak, şahsen tanıdığım bu müstesna kişiliğin sanatçı ruhunun her gün rutin olarak içinde bulunduğu protokol kurallarından ve bürokratik iş ilişkilerden zaman zaman sıkıldığı izlenimini edindim bu dizelerde. O, katıldığı bütün sanat etkinliklerinde ve sohbetlerinde bürokratik kimliğini öne çıkarmamaya özen gösterir. Kendisini tanıtırken bürokratik unvanını genellikle söylemez “yeşilırmak şairi / ali rıza atasoy” olarak tanıtır.Dolayısıyla yüzlerce öğretmenin binlerce öğrencinin içinde bulunduğu büyük bir kurumu yönetirken konumu gereği zaman zaman özellikle astlarına karşı sert  görünmek zorunda kalan mizaç altında ezildiğini söyleyebilirim. Şairin işte bu rutin ve kurallı atmosferden kurtulduğu zaman dilimlerinde sık sık Yeşilırmak kıyısına giderek iç dünyasıyla başbaşa kalıp kendisiyle ve eşyayla hasbihal ettiğini görüyoruz.

Bugün derin sükuta dalmış uyuyan gece,

Uhrevi bir hüzünle ruhuma elem verdi.

Yine şiirin dikkatimi çeken bu iki dizesi ve ikinci dizedeki “uhrevi”  sözcüğü de dikkat çekicidir.Başka şiirlerinde seyrek olarka da olsa  karşılaştığım uhrevi kelimesi, öbür dünya dediğimiz ahiret inancını yansıtır ve dünyevi karşıtı anlam taşır. Ahmet Hamdi Tanpınar bir eserinde “Ve ufkumuzu / Çepçevre kaplasın bu ziya, bu renk / Havayı dolduran uhrevi ahenk”  şeklinde kullanıyor bu sözcüğü. Bu bir tek sözcük çoğu zaman sayfalarca  yoruma ve  farklı görüşlere neden olabilir.