Kısa boyu, boyundan büyük sopası, boncuktan küçük, açık mı kapalı mı belli olmayan gözleri ile tören alanından geçen Malazgirt Meydan Savaşı’nın Sor Cenahı Kumandanı gibi çarşının bir başından öbür başına kadar ciddi bir şekilde yürürdü. Bu mağrur tavrıyla ilk müdahale muzip esnaftan gelirdi. Her müdahale edenin önünden “Sen benim muhatabım değilsin” anlamına gelen  küçümseyici bakışlarıyla uzaklaşırdı. Tam kurtuldum derken bir başka şakacı esnafın hışmına uğrardı. Kimi sopasına takılıyormuş gibi yapar, kimi şapkasına dokunur, kimi de sözle sataşırdı. Sinirlerinin dayanabileceği son noktaya kadar hiç kimseye cevap vermemeye gayret ederdi. Ama onun da sabrı vardı ve bir süre sonra taşardı. Muzip esnafın amacı da onun sabrını taşırmaktı. Sabrı taştıktan sonra ancak herkesi gülmekten yerlere yatıran kıvama gelirdi. Onun kıvama gelmesi demek, ana-avratla başlayan küfür bombardımanının başlaması demekti. Onun küfür ettiğini gören tüm esnaf etrafını sarardı, etrafı sarıldığı için de küfürlerinin ardı arkası kesilmezdi. Bu sahne bir sokak tiyatrosu gibi uzayıp giderdi. Binbir gaile ile tezgahını açan esnaf, işine iyi bir moralle başlamak için bu olayı her gün tekrarlardı. Bu yüzden günümüz televizyon kanallarının “sabah şekerleri” kuşağını andıran eğlencesini  esnaf kaybetmek istemediği gibi, ondan azami derecede yararlanmanın yollarını da bulurdu.

Kente bir saatlik bir yürüyüşle gelinebilecek bir mesafede oturuyordu. Ulaşım araçları henüz çok yaygın değildi. Bu nedenle her gün bu mesafeyi yürürdü. Yaz, kış, tipi, fırtına, yağış onun kente gelmesini engelleyemezdi. Diğer gelenler topluca yürümeyi tercih ederlerdi. Yol boyu sohbet ettikleri için yolun nasıl bittiğini anlamazlardı. O, yalnız yürümeyi tercih ederdi. Ne onların yürüyüş temposuna ayak uydurabilir, e de sohbetlerine katılırdı. Sopasını, beli ile kollarının arasına alır, salına salına kentin yolunu tutardı. Çarşı girişindeki “Aziz’in Kahvesi” ilk durağıydı. Yorgun bir vaziyete, eğer mevsim yaz ise  kahvenin önündeki küçük iskemlelere, kış ise dumandan göz gözü görmeyen kahvedeki bir sandalyeye kendini bırakırdı. İçerde olsun, dışarıda olsun oturur oturmaz ocaktaki Avni Usta hemen çayını gönderirdi. Oturduğu yerden başını kaldırır boncuk gözleri ile ocaktaki Avni Usta ile göz göze gelip teşekkürünü ifade ettikten sonra tekrar çayına yönelirdi. Biliyordu, rahat bırakmayacaklar, bir an evvel çayını bitirmeyi düşünürdü.

Kentin bir diğer renkli siması da demirci Hanifi Usta idi. Hanifi Usta’nın dükkanı da kentin girişinde, Aziz’in Kahvesinin tam karşısında idi. Her sabah kente girişinde ona ilk sataşan genellikle  Hanifi Usta olurdu. Bu biraz da iş durumuna bağlıydı. Eğer elinde acil bir iş varsa ve kendini işe iyice kaptırmışsa ona sataşmaya fırsat bulamazdı. “Bugün de kurtulduk” dercesine göz ucuyla Hanifi Ustayı kontrol edip neşeli bir şekilde oradan uzaklaşırdı. Hep, “işi olsun da bana sataşmasın” diye içinden dua ederdi. Hanifi Usta’dan kurtulmasının kesin kurtuluş olmadığını da iyi biliyordu. Çarşının içine doğru ilerledikçe Marangoz Durak, Kahveci İhsan, Dunuslu Yusuf, Resimci İhsan, Sofi Gro’nun Ahmet, Topal Muzaffer, Behçet Dayı, Fırıncı Emin, Numan Usta, Cafer’in Ali, Berber İdris, Müftü’nün Eşo gibi kabuslarının beklediğini iyi bilirdi. Hanifi Usta, bu oyuncu kadronun Necdet Tosun’uydu. Yalnız, Necdet Tosun’dan bir farkı vardı.  Necdet Tosun Türk Sinemasının yardımcı rollerdeki oyuncusuydu, Hanifi Usta bu sokak sahnesinin her zaman baş oyuncusuydu. Tüm mizansenler onunla başlar, onunla biterdi. Öğlen ve akşam paydoslarında çarşının diğer ucundaki evine gidişi ve dönüşü, oyun bittikten sonra izleyicileri selamlayan sanatçıları andırırdı. Üstünün, başının yüzünün gözünün kapkara, toz toprak içinde oluşu, rol gereği yapılmış makyaj gibi algılanırdı. Gülmemek mümkün değildi.

Reco, oyunun değişmez teması idi. Bütün oyunlar onun üzerine kurulurdu. Aziz’in Kahvesi’nden sonraki ikinci durağı Cafer’in Lokantası idi. Boş bulduğu bir yere ilişir ilişmez, aşçı Ali Usta, yemeğini garson Nuri ile gönderirdi. Garson Nuri’de yemeği masaya koyar koymaz oklarını savururdu. “Hasbinallah, bırak ta yemeğimizi yiyelim” dercesine cevap vermeden başını iki yana sallardı. Kimseye yanıt vermeden yemeğini yer, çıkarken hesap yerine geçen bakışlarını mutfaktaki Ali Usta ile  çakıştırıp, elini de göğsüne doğru kaldırarak oradan uzaklaşırdı.

Sineması, televizyonu, tiyatrosu ve hiçbir eğlence aracı olmayan bir kent için o önemli bir faktördü. Bu yüzden onu hem hoş tutarlar hem de oyunun dozunu en uç noktaya kadar zorlarlardı.

Bir gün aralarında bir heyet oluşturup kentin yargıcına gönderir “Hakim bey, biz ona bir oyun yapacağız, sizden yardım istiyoruz.” derler. Yargıç, öneriyi eğlenceli bulur ve kabul eder. Mübaşiri çarşıya gönderir,  “Hakkında şikayet var” diyerek mahkemeye çağırttırır. Çaresiz yargıcın huzurundadır. Mahkeme tıklım tıklım izleyicilerle doludur. Yargıç sorar: “Sen bunların anasına avradına küfür etmişsin öyle mi?”  “Ben bunların anasını……..” başlayıp cümleyi tamamladıktan sonra, “Bunlar yalan söylüyorlar”  diye biten yanıt  tüm mahkemede bulunanları yerlere yatırmaya kafi gelir. Oyun tamamlanmıştır. Burada dikkati çeken husus mizaha çok önem veren  Anadolu insanı, yargıca da bir ol biçmiştir.