AHLAT
Ahlata gidip kaleyi görmediysen
Han,hamam ,kümbet ,cami gezmediysen
Lale,gül ,sümbül,ceviz dermediysen
Anlayamazsın ne güzellikler sakladığını,
Tarihe ta ezelden beşiklik yaptığını.
                                     Elmas ERTAŞ

AHLAT’A GİDİN KUŞLAR…

                      Yüklenin ilk yazları

                                  El ele kuşlar

          Gözünüz kanadınız yağmur

                        Gidin göreceksiniz

                       Gönlüm oralardadır.

                           Ya duvar dibinde

                     Çimen menekşe kıyı

                   Söğütlerin gölgesinde

           Ya toprağa dökülen bir ses

                              Guguk kuşudur

                      İzbelerde yankılanır.

 Ya bir ağaç soğuk almış yamaçta

         Ruhtur ya da dopdolu boşluk

       Kollaya kollaya Güneş’i Ay’ı

                                   Babamı arar.

            Hele çeşmem her hali vefa

                  Tutkuların yüz görümü

                               Öyküsü destan

                   Öyle dost öyle güvenli

                 Geçmişle koyun koyuna

                     Sevgi akar oluğundan

        Yüzyıllar yuvalanır taşlarında

                                     Anılar sebil

                   Sevda da benim gibidir.

               Gidin kuşlar seveceksiniz.

                 Kenan Mümtaz AKIŞIK

                         GÜL’E

                 Unuturum diye yorma kendini,

                 Her sevenle beni bir tutamazsın.

                 Bu kadar yürekten sevmişken seni,

                 Öyle kolay değil, unutamazsın.

                                  Bülbül

      HELAL ET!..

Canım bin yıllık sevgilim,

Gel artık, gel ki  helalaşalım.

Bilirsin seni unutmuş değilim,

Burada görüşemezsek, mahşerde buluşalım.

Çiğnedim toprağını, yalın ayak,

Güneşinde ellerimi ısıttım.

Dolaştım dağlarını, ağlayarak,

Durgun sularında yüzdüm, gölünde balık tuttum.

Suyundan, ekmeğinden ne verdiysen helal et,

Artık yeddi ceddim sana emanet.

Hala dargın isen, küs isen şayet,

Uzat ellerini ve beni affet.

Ne olur yazıla mezar taşıma,

Unutmayın; en son yazdığım dörtlük.

Bir gerip kabristan ve tek başıma,

Ne Selvi ağacı, ne de bir Söğüt.

Ne veremden öldü, ne kalpten öldü,

Öldüyse bu garip, hasretten öldü.

Hayal etti her an doğduğu yeri,

Ahlat’lıydı lakin, buraya gömüldü…

                   Ahmet Turan KAZGÖL

                            Yalova 15 Nisan 1994

     BİTLİS İN DAĞLARI…

 Bu yaşıma değin  görmediğim kadar yüksek

 Hiç düşünmediğim gibi heybetli ve korkunç

 Bakarken dağlara şaşkınlıkla ürkek ürkek

 Taşlarla dolmuştu içimde ki derin boşluk.

 Şehrin ortasından geçen çağlayan dereler

 Bilmem kaç acıya çoktan beri gebedirler

 O hangi vuslatı koynunda bilmez hapseder

 Vurur duvarlara hızla dem be dem derbeder.

 Küçükken çizdiğim tepesi karlı bu dağlar

 Şimdi gerçek olup önüme sıralandılar

 Heybetle durarak yollarımı kapadılar

 Her gördüğümde de yüreğimi sızlattılar.

                                                Elmas ERTAŞ