KIZ ÇOCUĞU

Kapıları çalan benim

Kapıları birer birer

Gözünüze görünemem

Göze görünmez ölüler.

Hiroşima’da öleli

Oluyor bir on yıl kadar

Yedi yaşımda bir kızım

Büyümez ölü çocuklar.

Saçlarım tutuştu önce

Gözlerim yandı kavruldu

Bir avuç kül oluverdim

Külüm havaya savruldu.

Benim sizden kendim için

Hiçbir şey istediğim yok

Şeker bile yiyemez ki

Kaat gibi yanan çocuk.

Çalıyorum kapınızı

Teyze, amca, bir imza ver

Çocuklar öldürülmesin

Şeker de yiyebilsinler…

                   Nazım HİKMET

SUDA

Bir çift yaprakmış dalında yumuşacık

Tutmuşum, tutmuşum ellerinden senin;

Düşmüşüz yavaşça, bir sakin derenin

İçindeymişik, yeşilmişik, sazmışık.

Balıklar gibiymiş, sessiz ve karanlık,

Yüzermiş saçların, yüzermiş nefesin;

Susarmışız öyle, birsakin derenin

İçindeymişik, yeşilmişik, sazmışık

                             Can YÜCEL

BÜLBÜL

Bülbül sevdalandı nazlı bil güle,

Aşk dilendi gece gündüz türküyle;

Ne ki gülü sarmadı bu eğlence

Masım bir rüyaya daldı sessizce…

Bazen bir şarkıcı basıp lirine

Diller döker körpe sevgilisine;

O yansa da kösnül duygular ile

Genç kızın belki yok haberi bile.

Kimin için söylenir bu türküler?

Nedendir onlarda bu derin keder?

ATEŞ GÜLLERİ

yıllar

zamanın suç ortağı

umutlar

kesik kol gibi sarkar hayat ağacından

kurur ışığına akan ırmaklar

uçsuz bucaksız açılar sınar sabrı

neden

merhaba ile veda arasına sıkışır aşkları!

içli bir söylenceye takılır

hatalar ve günahlar

bir adım ötesi karanlık

bir adım ötesi uçurumdur

acının kol gezdiği diyarda

sağanaklar başlar…

akşam usulca süzülür ıssız yanına

en sadık dostun yalnızlığınla

düşersin ıslak kelimeler ardına

yarama sabır bağışla! diye yalvarırsın

umarsızdır uğuldayan kasaba

boşluğunda çırpınır kuşlar...

son sözünü sararken gözyaşına

çığlığına melekler koşar

söyle şimdi derviş baba

neden şiir mezarlığında ateş gülleri açar!..

                                 Aslı AYDIN

BİLSEYDİK

bilseydik bölüşmeyi

geceyi

kanlı doğmazdı

gün

bilseydik sevişmeyi

ağlamazdı anneler

yetim kalmazdı çocuklar

böyle kin kusmazdı silahlar

bilseydik bağışlamayı

hiç kimseyi yargılamazdık

idam etmezdik goncaları

bilge adamları

bilseydik cehaletle savaşmayı

fallara bağlamazdık kaderimizi

asla kaybetmezdik umutlarımızı

ve yarınsız sabahlara uyanmazdık hiç

                                     İrfan ÖNDER