ERCİŞ DEPREMİ

Saat onüçkırkbir idi, günlerden Pazar

Kızılay ulaşmış, Akut yetişmiş

Ne yazar

Etrafa düştü hay havar.

Yani imdat sesleri

Otopsiye almış Savcı ile Doktor

Yüzlerce canları

Eli kazma tutanlar

Ölenlere mezar kazar

Annem diye ağlaşanın sesi

Yavrusunu arayan anneye zarar

Herkesin başını döndürüyor

Susmayan siren sesleri

Oysa birileri duymak istiyor

Enkazdan gelecek sesleri

Otuz saniyede işverenle işçi

Oluyor eşit

Ancak fakiri olmuyor zengin

Fakirlikte olunuyor eşit

Çadır kuyruğunda gördüğünüz

Zengini görmeyin hakir

Çünkü dün zengin de olsa

O şimdi oldu fakir

Sesler kesilmiş,

Kurumuş gözlerindeki pınarları

İnsanların saçlarına değmemiş su

Uzamış sakalları

Deprem Türk, Kürt ayırmıyor

Birlikte alıyor canları

Nasıl buldu bilmiyorum

Daha yeni öğretmen olanları

Sanki bu kez ayrım yapıyor

Alıyor hep Türk olanları

Bakıyor, görmüyor

Konuşulanı ise hiç duymuyor

Annesini, ikizini kaybeden çocuk

Bir türlü uyumuyor

Yıkılan binaların renkleri

Çeşit mi çeşit

Kayıpların çoğu

Henüz yeni olmuştu reşit

Japonu, Konyalısı, İzmirlisi, Vanlısı

Birlikte öldü

Öyle bir felaket ki

Aileleri üçe dörde böldü

Bir kardeş tedavi için Bitlis’te

Bir kardeş okul için Ankara’da

Baba kalmış enkaz başında

Üç evladı ise yatıyor soğuk mezarda

Rabbim bir daha böyle bir felaketi

Düşmanıma çektirmesin

Kalanlara sabır, yaralılara şifa

Ölenlere ise rahmet eylesin.

   H.Cavit ERDOĞAN-Sayıştay Üyesi-Kasım 2011

BABAM

Hep analar için yazıldı şiirler babacığım,

Sakın seni unuttuğumuzu sanma.

Unutmak mümkün mü hiç,

Hep içimizde oldun Baba.

Sen de uykusuz kaldın  anamla beraber,

Ağladığımızda o gece yarıları,

Sen de bölüverirdin tatlı uykunu gücenmeden

Şefkatle sarılırdın bize taa.. içinden.

Hissettirmezdin duygusallığını,

Severdin taa.. yürekten,

Sakin görünürdün hastalandığımızda,

Ama endişelendiğini, için için ağladığını sonraları anladık Baba.

Büyüttün bizi binbir zorlukla

Hiçbir zaman üff demedin bize bakarken,

Büyüdük birlikte kocaman adam olduk,

Ama hala titediğini biliyorduk üstümüze.

Hiçbir yeş istemedin bizden,

Sadece saygı beklediğini hissettirdin bazen

Söz dinlemememiz üzer beni ama;

Annenizi üzmeniz taa içimden yaralar, bunu bilesiniz derdin Baba.

Giymedin giydirdin, yemedin yedirdin,

Bir takım elbisen vardı devamlı giyerdin,

Kolluk geçirirdin koluna, yıpranmasın diye ceketin

Eskiyince ters çevirtir yeni bir ceket gibi sevinerek giyerdin.

Gömleğinin vardı yedek yakaları,

Eskidimi önce ters yüz eder, takardın yedeğini,

Pantolonun çorabın tertemizdi,

Yamaları eskiyince ancak alırdın yenisini.

Ayakkabı tamir malzemelerin, örsün, çekicin

Boy boy çivilerin dururdu çekmecende,

Yapardın pençeyi, çakardın bir topuğa, bir de buruna demiri,

Tecrübeli bir kunduracı ustası maharetiyle.

Seni unutmak mümkün mü hiç Baba,

Belki önceleri bilemedik kadrini,

Bizler de baba olunca daha iyi anladrık seni,

Senin bir parçandık, sen gidince eksiliverdik Baba

                                     Mehmet Akif IŞIK

                                          23 Kasım 2011