Espri yapabilmek, karşıya bunu satabilmek elbette bir zeka ve yetenek işidir. Buna aktarmadaki lezzet kadar safiyeti, doğallığı ve inandırıcılığı da katmak gerekir. Bazen size bir dolu lafı gelişigüzel, aklına geldiği gibi söyleyenlerin farkında olmaksızın müthiş bir hoşluk yarattıklarını da görürsünüz.  Kendileri bile anlayamadan ettikleri o masum sözleri dikkatle dinleyen ve süzebilen bir zeka sahibi kendini gülmekten alıkoyamaz. Mesela mesleğe ilk başladığım yıllarda İstanbul Gazismanpaşa  500 evler Sentinde, Samsun  Termeli yaşlı bir hastamla aramızda geçenler çok ama çok ilginçti.

 Hastamın bana ilk sorduğu klasik ‘’yurdum insanı’’  sorularından birisi olan  “Nerelisiniz Doktorcuğum?”  demesine “Bitlisliyim” cevabını hemen veriyordum oracıkta.                                                                  

   Buna karşılık hiçbir art niyet taşımadan, saygısızlık veya espri yapmaksızın ettiği o tek kelime inanılmaz komikti:                                                            

‘’Olsun…’’, evet ‘’Olsun…’’ diyordu amcabey.

 ‘’Çok fena, rezil bir durum seninki ama ziyanı yok, olsun…’’  gibi de anlaşılabilirdi iş. Ancak adam bunu safça ve pat diye hiç düşünmeden söylemişti.  Tüm vurgulamaları ve mimikleriyle birlikte herkese anlattığım bu diyaloğun ekmeğini yıllar yılı çok yedim. Amcaya ve beni dinleyen, sarsılarak gülen tüm dostlara çok teşekkür ediyorum. Bu yoldan biraz daha ilerleyerek 2010 yılında benzer, yani farkında olmadan üretilmiş başka bir ilginç mizahi anekdottan daha bahsetmek istiyorum.

     O yaz ailemizin vakıf mantığıyla, çok ucuz kiralar karşılığında Bitlis’te çok sayıda esnafa verdiği dükkanların da içinde olduğu tarihi Zülfikaroğlu iş hanındayız.  Merhum babamdan sonra işleri takip eden amcam 2-3 esnafın kira ödemelerinde az biraz sıkıntı yarattığını ifade etmişti bir sohbet anımızda. İşte o insanlarımızdan birisi hemen karşımdaydı ve sarma sigarasını tüttürüyordu. Onunla dertleri, sıkıntıları birlikte paylaşmamızdan sonra konuyu kiramızın geciktirilmesine kadar da getirdim. Bana göre eften püften gerekçelerle bize tavır aldığını, ancak sorununun çözülmesiyle birlikte işlerin rayına gireceğini ifade ediyordu. Kira ödemesinin bir daha bu kadar süre geciktirilmemesine dair sözü de az sonra veriyordu. Ona amcam gibi sakin, iyi niyetli ve dürüst biriyle muhatap olmasının büyük şansı olduğunu söylüyor, Bitlis’teki rayice göre bile çok aşağılarda tutulmuş bu kiraları hatırlatarak:

-Kardeşim sırf bu yüzden bile bence fazla toz kaldırmayın. Küçük sorunları aranızda halledin. Binlerce kilometre uzaklara bunları taşımayın, diyerek epeyce bir nasihat ediyordum. Buna karşılık bu esnafın Bitlislilere has pratik kafası ve kendine özgü çok enteresan zekasıyla ettiği müthiş lafları karşısında da adeta donup kalıyordum.

-Servet abe, men senın babane tikeni tütende ( yaklaşık 30 sene öncesi) çoğ böyük  ( meblağı hiç söylemiyor) heva paresi verdım. (oysa inşaat finansmanında biraz zorlanan babam sadece 2-3 aylık kira karşılığı kadar depozitoyu durumları iyi olan bazı kiracılardan peşin istemiş ve almıştı.)

          Sözlerini sürdüren, gözlerini büyük büyük açarak konuşan bu can hemşehrimiz, vurucu son trajikomik cümleyi bir anda ediyor ve hepimizi de gülmekten yere doğru çakıyordu:

-  Servet abe, men sızın Haciye ( merhum babama ) yani, ele bi pare verdım ki, bugün bu tikeni (bulunduğu dükkanı) satsenız o verdoğımi katiyen ödiyemezsız…

          *Dükkanı Satsanız Ödeyemezsiniz…