paylaşıp o hafta içinde neleri yapıp yapmadığımızı konuştuk. Böylece samimi bir sohbet havasında geçen bu zaman diliminde ekip ruhunu, “ben” değil “biz” duygusunu oluşturmaya başladık. Arkadaşlar, Toplam Kalite Yönetimi ve Okul Gelişim Yönetim Ekibi kavramlarının bu birlikteliklerle ne kadar faydalı olduğunu görmüşlerdi.

Çay sohbetlerinin bu kadar çabuk sonuç vereceğine başlangıçta inanmamışlardı. Bir süre sonra 10-15 dakikaya çıkan çay sohbetlerimiz haftanın iki günü bir ders saati kadar olmuştu. Dersimizin adı da “takım çalışması” idi

Gün içerisindeki yoğunluktan dolayı zaman zaman yaşanan alınma ve kırılmalar da bu sohbetlerin sıcaklığı ile kaybolup unutuluveriyordu.

Katıldığım bir seminerde, Prof,Dr.Servet ÖZDEMİR hocamız: “Okul, çevresinde bir eğitim ve kültür merkezi olmalı.” demişti. Bunun için biz de çevremizdeki insanların bilinçlenmesine katkıda bulunmalı ve takım oyuncularının ayaklarını okula mutlaka alıştırmalıydık. Çevremizdeki insanların çoğu ilkokul mezunu bile değildi. Akademik bilgi onlar için pek bir anlam ifade etmeyebilirdi. Aramızdaki ilişkileri daha sıcak tutmak için bir Pazar sabahı salonumuzun aldığı kadar velimizle bir kahvaltı yaptık. Aile sıcaklığı havasında geçen kahvaltıda, bizim orada var olma sebebimizin öğrenci ve velilerimiz olduğunu ifade ettik. Burada bulunduğumuz süre içinde onların hizmetinde olduğumuz düşüncesine daha çok vurgu yaparak iyi bir ekip olabilmemiz için veli desteğini de almanın huzuru içinde evlerimizin yolunu tuttuk.

Bunları yaparken ekip ruhu oluşturmanın ve takım oyununun en önemli ayaklarından biri olan öğretmenlerimizin özel günlerini de unutmadık tabii ki.

Doğum günlerinde onlara küçük sürprizler yaparak eğitimle ilgili mesleki kitaplar hediye ettik.  Bu anlar hepimiz için çok özel ve duygusaldı. Çünkü önceki okullarında böyle şeyler hiç yaşamadıklarını, “değer verme” ve “değerli hissettirme”nin ne kadar önemli olduğunu buğulu gözlerle ifade ediyorlardı. Fırsat buldukça birçok etkinlik tertip ederek bu birlikteliği güçlendirdik.

Eğitim, öğretim ve okulla ilgili her kararı istisnasız birlikte aldık. Düşüncelerimiz ve bilgilerimizle sinerji yaratarak kendimizi daha güçlü hissettik.

Yeni bir okul olmamıza rağmen çok kısa bir süre içerisinde sınıflarımızı konfor ve donanım bakımından ilin en iyi okulları arasına dahil ettik. Bu konuda velilerimizin o kadar çok katkısı oluyordu ki bazen biz bile şaşırıyorduk. Birinci yılın sonunda tüm sınıflarımızı klima, televizyon ve DVD gibi teknolojik araçlarla donatmıştık bile. Öğrencilerimiz kışın  sıcacık bir ortamda üşümeden, yazın da gayet serin bir ortamda terlemeden ders yapmaya başlamışlardı. Takımın esas oyuncularının rahatlığı bizim için çok önemliydi çünkü.

Kendimizi değişen ve gelişen şartlara adapte etmeliydik. Bu nedenle ilimizdeki üniversitenin çok değerli öğretim görevlilerinin büyük desteğini gördük. Çok sayıda eğitim gönüllüsü, iki yıl içinde taptaze bilgilerle bizi geçmişe takılıp kalmaktan kurtarıp ileriye bakmamıza yardımcı oldular.

Velilerimiz bizim için büyük bir potansiyeldi, onların okuma konusunda isteklerini görünce hemen kurslar açarak kısa zamanda çok sayıda yetişkinimize okuma-yazma öğretmenin heyecanını birlikte yaşadık. Artık takımımızın önemli bir elemanı olan annelerimiz de çocuklarıyla beraber okula gelip gitmeye ve ders çalışmaya başladılar.

Okul çevresinde genç kızlarımız evde oturmaktan sıkıldıklarını ve bir şeyler öğrenmek istediklerini söyleyince Halk Eğitim Merkezinin katkılarıyla onları da bu oyuna dahil ettik ve çok kısa zamanda okuldaki her türlü biçki diiş işlerinde birçok elemanımız olmuştu. Özellikle sene sonunda açılan sergimiz el emeği ve göz nuru harika eserlerle  görülmeye değerdi. Gerçekten takım oyunumuz meyvelerini vermeye başlamıştı.

Yaptığımız çalışmaların karşılığını almaya devam ediyorduk ve takımın esas oyuncuları da kendilerini göstermeye başlamışlardı. “Bu benim eserim” Matematik ve Fen Bilimleri proje yarışmasında ilimizdeki çok sayıda okul arasından sıyrılıp ilk sıralarda yer almıştık ve göğsümüz kabarmıştı. Aynı zamanda çevre okullardaki tüm arkadaşlara örnek olup projelere ev sahipliği yapmayı da ihmal etmemiştik.

Takım oyununda tabii ki moral ve motivasyon artırıcı eğlence ve yarışmalar da yapılmalı ve tatlı bir rekabet olmalıydı. Yıl içerisinde yapılan çok sayıda tiyatro, orta oyunu, spor karşılaşmaları ve farklı etkinliklerle kendilerini fiziksel ve ruhsal yönden geliştirme ve ifade etme imkanı bulmuşlardı. Gelecekte aramızdan usta sanatçı ve sporcular çıkmalıydı elbette.

Milli ve dini bayramlarda ayrı bir coşku ve heyecan yaşıyorduk. Özellikle 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı tam bir şenlik havası içinde geçiyor, büyük, küçük hep beraber iyi bir ekip olduğumuzu gür bir seda ile ilan ediyorduk.

Sene sonlarındaki yayınladığımız “Güneyin Yıldızı” dergisiyle kendimizi ifade etmenin  farklı bir yolunu bulmuş ve Güneydeki Yıldızların da artık hep parlayacağını anlamıştık.